Mijn naam is Gurhan Tasatan en dit is mijn verhaal.

In het jaar 1971 zijn mijn grootvader en vader als gastarbeiders vanuit Turkije naar Mariekerke gekomen, een klein dorpje in de provincie Antwerpen. Vijf jaar later, toen ik drie maanden oud was, zijn mijn moeder, mijn zus en ik samen verhuisd naar België. Tot zijn pensioen heeft mijn vader bij Nutricia in Bornem gewerkt, terwijl mijn moeder steeds huisvrouw is gebleven.

Mijn jeugd heb ik in Mariekerke doorgebracht waar ik bevriend werd met kinderen uit de buurt. Toen waren wij nog de enige familie van buitenlandse origine. Dit heeft ervoor gezorgd dat de Vlaamse cultuur voor mij niet vreemd was.

Op dertienjarige leeftijd verhuisde ik samen met mijn familie naar Sint-Niklaas. Zowel mijn lager als middelbaar diploma behaalde ik er op de Broederschool. Nadien, om mijn vader financieel bij te staan, ben ik op zoek gegaan naar werk. Hierdoor mistte ik de kans om naar het hoger onderwijs te gaan.

In mijn vroege tienerjaren kwam ik voor het eerst in contact met enkele kinderen die net zoals mij van Turkse origine waren. Door hen leerde ik ook de Turkse cultuur kennen. Ik merkte toen dat er grote culturele verschillen waren tussen de twee gemeenschappen waarin ik opgegroeide.
Het feit dat ik thuis ben in beide culturen is voor mij een groot voordeel, zowel in mijn sociaal leven als in mijn professionele carrière.

Dit werd geïllustreerd toen de Rode Duivels en Turkije op 19 juni 2000 een voetbalwedstrijd speelden voor EURO 2000.
Turkije won de wedstrijd toen met 2 tegen 0. Met z’n allen kwamen we samen op de Grote Markt te Sint Niklaas om de overwinning te vieren. Wat een groot feest moest worden, draaide uit tot een conflict tussen enkele Turkse en Belgische supporters. Al snel voelde ik de spanning stijgen, tot zelfs de burgemeester ter plaatse moest komen. Zowel hij als de commissaris werden radeloos.

Wanneer twee verschillende culturen met elkaar in de clinch gaan, is het belangrijk dat er een tussenpersoon is die beide kanten goed kan aanvoelen. Ik voelde me op dat moment geroepen om te helpen de situatie recht te trekken.

Ik vertelde de commissaris dat ik een idee had en stelde voor om de Turkse supporters al feestend in konvooi de stad te laten rondrijden onder begeleiding van een politiewagen. Op deze manier konden de supporters gecontroleerd uit het stadscentrum geleid worden, weg van het conflict.

De hele tijd bleef ik samen met de commissaris op de Grote Markt en enkele uren later kreeg hij de melding dat alles volgens plan was verlopen. De commissaris bedankte me voor de samenwerking en zei dat hij voor mij een toekomst zag als politie-inspecteur. Van het een kwam het ander en zijn visie werd werkelijkheid toen ik slaagde voor de selectieproeven en effectief ook politie-inspecteur werd.

Het verhaal van EURO 2000 is een mooi voorbeeld van intercultureel probleemoplossend denken en communiceren. Dit is een eigenschap die ik te danken heb aan het opgroeien in twee verschillende culturen met elk hun eigen manier van voelen, denken en doen.

Lees meer: “Wase Turken gaan door het lint met vreugdevolle autokaravanen”  (Bron GVA:  door Steven Verschoore)